Senin için
yaşadığın an umudun olmalı.Sen bugünün kafesindesin.Onu
kırmalı,aşmalısın.Sen bugüne doğmalısın.Yarın sana doğmayabilir.Ama sen
yarınların sorumluluğunu taşımalısın umudunda.Eğer bugününü inşa
edersen yarınların umudunu kendinde barındırmış olacaksın.Öyleyse bugünden
sonra yarına ulaşabileceksin/yarından sonra bugüne değil.Bugün ile
yarın arasındaki o sıkı bağı unutma.Bugünü nasıl bağlarsan yarını öyle
çözeceksin.Bugünü nasıl bitirirsen ,bitirdiğin yerden başlayacaksın
yarına.Gecenin o soğuk kasvetli havası sabahı etkisi altında bırakır ve
sabah üşüyebilirsin.
“İnsana ancak çalıştığı kadarı
vardır.” Vahiy
