Furkan’ın yeri ıpıssız.Perdeleri çekik, lambaları sönmüş.Yolları topraklanmış.Kapısı kilitli.İçeride yalnız kendi başına kaldı
“AŞK”
Aşk beklemeye durdu
Yalnız kendi başına
Soğuk bir sessizlik
Belki de sıcaklık dolu
Bu ateşe kim atacak kendini
Hangi –İBRAHİM-
Aşk’la alevlenmeye, ısınmaya, parlamaya gönüllü
Gönül nerede?
-İBRAHİM- neredesin?
Aşk seni bekler
At kendini koynuna ateşin
Ve tebessümler belirsin yanaklarında
Güller açsın bahçende
Koksun buram buram insanlığa
-İBRAHİM- bekleme
Sönmeden ateş
At kendini koynuna ateşin, yan alevlenen göklere doğru…
İBRAHİM/Ateş/Bahçe
İBRAHİM/Aşk/Gül
